Sommige volwassenen lopen liever drie dagen met een probleem rond dan dat ze iemand om hulp vragen. Volgens een artikel bij Kek Mama kan dat beginnen bij dingen die ze als kind vaak hoorden of meemaakten. Niet een keer, maar steeds weer. Het gaat om gewone zinnen die er bij elke ouder weleens uit floepen. Daarom hier per zin een alternatief dat je morgen al kunt gebruiken.
Zes zinnen en wat je beter zegt
| Wat je kind vaak hoort of meemaakt | Wat het daarvan kan leren | Wat je in plaats daarvan zegt |
|---|---|---|
| “Niet huilen, er is toch niets aan de hand?” | Dat verdriet of boosheid er niet mag zijn | “Je bent verdrietig. Wil je vertellen wat er is?” |
| “Dat kan toch veel beter?” | Dat iets nieuws proberen spannend is, en hulp vragen nog meer | “Dat was een lastige. Wat ging er al wel goed?” |
| Alleen de tien, de goal of het perfecte pianostuk wordt gevierd | Dat fouten niet mogen en hulp vragen betekent dat je tekortschiet | “Ik zag hoe hard je hebt geoefend.” |
| “Pas jij even op je zusje” als vaste taak, of meedenken over problemen van ouders | Dat het vooral voor anderen moet zorgen en alles zelf moet oplossen | “Dit is iets voor de grote mensen, daar hoef jij je geen zorgen over te maken.” |
| “Zoek het zelf maar uit” | Dat er toch niemand komt als het nodig is | “Probeer het eerst zelf. Lukt het niet, dan help ik je.” |
| Vandaag mag het, morgen is het ineens verboden | Dat je vooral geen aandacht moet vragen en de stemming moet aanvoelen | “Bij ons geldt dit altijd, ook als ik moe ben.” |
Waarom de tweede helft van de zin het verschil maakt
Kijk naar de alternatieven en je ziet dat ze allemaal iets toevoegen in plaats van iets weghalen. Zelfstandigheid blijft het doel. Een kind mag best eerst zelf proberen de veters te strikken of een ruzie op te lossen. Het verschil zit in de belofte erachter, dat er iemand is als het niet lukt. Dat is precies wat een kind later nodig heeft om tegen een vriend, een collega of een partner te kunnen zeggen dat het niet goed gaat.
Ook bij complimenten geldt dat. Trots zijn op een tien is prima, maar een kind dat alleen voor de tien wordt gezien, gaat fouten verstoppen. Wie de moeite benoemt, maakt het veiliger om toe te geven dat iets nog niet lukt.
Je hoeft het niet perfect te doen
Het artikel waarschuwt zelf al voor te veel schuldgevoel. Een keer ongeduldig reageren maakt van je kind geen volwassene die nooit meer om hulp durft te vragen. Het gaat om wat je kind steeds weer hoort, en niet elk kind reageert hetzelfde op dezelfde ervaringen. Kies er dus een of twee zinnen uit die je bij jezelf herkent, en oefen daarmee.
Wil je verder lezen over de balans tussen helpen en loslaten, kijk dan naar ons stuk over wat er gebeurt als je als ouder loslaat. Het is dezelfde vraag van de andere kant bekeken.
