Moeders die tussen 2016 en 2018 hun eerste kind kregen en toen werkten, verdienden zes jaar later 33 procent minder dan in het jaar voordat ze moeder werden. Bij vaders was dat 3 procent. Dat blijkt uit de Emancipatiemonitor 2026 die het CBS op 17 november publiceerde. Het CBS noemt dit de babyboete. Goed nieuws is er ook, want twintig jaar geleden was het verlies nog veel groter. Wat zeggen deze cijfers precies, en wat heb je eraan als jullie nu keuzes maken over werk en opvang?
Wat de babyboete meet
Het CBS vergelijkt het inkomen uit werk in het jaar vóór de geboorte van het eerste kind met het inkomen zes jaar later. Het gaat dus niet om een lager uurloon. De daling komt vooral doordat moeders na de geboorte minder uren gaan werken, of tijdelijk helemaal stoppen. Dat verklaart ook waarom het verschil met vaders zo groot is. De meeste vaders blijven gewoon hun uren draaien.
Zes jaar na de geboorte is je oudste meestal net naar groep 3. Het is dus geen momentopname uit de babytijd, maar een beeld van de jaren waarin gezinnen vaak hun vaste ritme hebben gevonden. Wie in die periode een tweede kind krijgt, zit daar ook in.
Zo is het verlies in twintig jaar gekrompen
Het CBS zet de cijfers per periode op een rij. Voor moeders die hun eerste kind kregen, daalde het inkomen uit werk na zes jaar met:
- 57 procent bij een geboorte tussen 1996 en 2001;
- 49 procent tussen 2002 en 2007;
- 43 procent tussen 2008 en 2010;
- 37 procent tussen 2011 en 2013;
- 35 procent tussen 2014 en 2016;
- 33 procent tussen 2016 en 2018.
Bij vaders schommelt het steeds rond nul, van een kleine plus tot de 3 procent min van de laatste groep. Volgens het CBS komt de verbetering bij moeders doordat ze in de loop der jaren gemiddeld meer uren zijn gaan werken. Het verlies wordt dus elke generatie kleiner, maar de stappen worden ook kleiner. Van 57 naar 43 procent ging snel, van 35 naar 33 een stuk langzamer.
Wat ouders willen en wat ze doen
Interessant aan de monitor is dat hij ook laat zien hoe ouders het zelf het liefst zouden willen. Twee derde van de moeders en vaders in een man-vrouwstel met een kind tot 18 jaar wil de zorg voor de kinderen gelijk verdelen. In de praktijk doet maar 40 procent van die stellen evenveel. In ruim de helft van de gezinnen doet de moeder meer, en bij 7 procent vooral de moeder.
Bij de werkuren zie je hetzelfde. De meeste mensen vinden 20 tot 35 uur per week passend voor zowel moeders als vaders met een kind tot vier jaar. Moeders zitten daar vaak al: in 2025 werkte 57 procent van de moeders met een jong kind zoveel uur. Bij vaders is het andersom. Maar 20 procent werkt 20 tot 35 uur, en 75 procent werkt voltijd. Ook opvallend: 41 procent van de mannen vindt vrouwen geschikter om voor de kinderen te zorgen, tegen 29 procent van de vrouwen zelf.
Met andere woorden: de babyboete is voor een deel een keuze, maar niet altijd een keuze die ouders zelf zo hadden bedacht. Veel stellen willen het anders verdelen dan ze uiteindelijk doen.
Wat je met deze cijfers kunt bij je eigen keuzes
De CBS-cijfers gaan over gemiddelden, niet over jouw gezin. Toch helpen ze om een paar vragen eerlijk te stellen voordat je een urenafspraak met je werkgever maakt:
- Gaan jullie allebei iets minder werken, of één van jullie veel minder? Het verschil van 33 tegen 3 procent laat zien dat het in de meeste gezinnen het tweede wordt.
- Is het minder werken voor een paar jaar of voor altijd? De meting na zes jaar laat zien dat een tijdelijke keuze vaak blijft hangen.
- Hoe is de opvang geregeld? Wie minder werkt omdat opvang niet lukt of te duur is, kiest anders dan wie minder wil werken.
Wat minder werken je later kost, bijvoorbeeld aan pensioen, zetten we op een rij in ons eerdere artikel een dag minder werken voor je kinderen: wat het je nu en later kost. De nieuwe CBS-cijfers laten zien hoe groot dat effect gemiddeld uitvalt in de jaren na het eerste kind.
Het is geen oordeel over moeders die minder gaan werken. Veel ouders kiezen daar heel bewust voor en zijn er blij mee. Wel is het goed om te weten dat het verschil tussen moeders en vaders na zes jaar nog altijd een factor tien is. Kek Mama, dat ook over de cijfers schreef, noemt het een flinke puzzel met werk en geld. Dat is het ook, en die puzzel leg je beter samen dan dat hij vanzelf wordt gelegd.



