Lifestyle

WAAROM HET DE AFGELOPEN TIJD STIL IS GEWEEST

Dank jullie wel. Voor alle lieve berichtjes die ik kreeg. Berichtjes die oprecht en lief waren, iets waar ik niet echt op had gerekend. Grappig is dat, ik ben al jaren blogger en ik kan me nog steeds heel erg verbazen over dat soort dingen – mensen die met ons meeleven, geïnteresseerd in ons zijn en aan ons denken. Mensen die mij online missen als ik er niet ben. Dat bleek nu ook het geval te zijn: ik heb heel wat bezorgde berichten gehad, daar wil ik jullie nogmaals voor bedanken en even globaal antwoord op geven.Nu zou ik in detail kunnen treden en vertellen over heel wat gezondheidskwesties waar zowel ik als Marinko tegenaan liepen, maar laat ik dat maar niet doen. Dat komt en gaat en soms heb je gewoon periodes waarin het even niet zo lekker met je gaat. Gelukkig gaat ook dat voorbij. We zijn er nog niet, maar het komt wel, we moeten gewoon meer tijd voor onszelf creëren. We bevinden ons volop in de tropenjaren met de kleintjes en dan heb je als ouder niet genoeg uren in een dag. Zo loop ik al een tijdje met kiespijn rond en heb ik nog geen tandarts in Waalwijk gevonden, om maar een voorbeeld te geven.

Maar er zijn wel meer voorbeelden van dingen waar ik niet aan toekom. Als ik heel eerlijk ben denk ik dat ik richting het einde van het ontzwangeren aanloop, en alle zwangerschapshormonen uit mijn lichaam verdwijnen waardoor de realiteit me een dikke schop onder mijn kont geeft. Want zorgen voor drie kinderen is niet alleen maar leuk. Soms is het verschrikkelijk moeilijk en soms zie je het even niet zitten. Ik denk dat het prima is om dat aan jezelf toe te geven. Vandaar dit blogje, om jullie te vertellen wat ik doormaak, maar ook een stukje eerlijkheid en openheid met jullie te delen, mocht je bijvoorbeeld merken dat je in een soortgelijke situatie bent beland.Zoals ik het in de vlog al aangaf, ik ben niet depressief, verre van, ik ben juist heel gelukkig met mijn leven, maar zit op dit moment wel even in een dip waar ik moeilijk uit lijkt te kunnen komen. Ik doe mijn best, ik probeer me te focussen op wat er allemaal geweldig is om me heen, maar aan het einde van de dag zit ik met een ontevreden gevoel in mijn maag. Omdat ik niet genoeg aan mijn blog en vlogs heb gedaan, omdat mijn huis niet in pico bello staat is, omdat ik niet genoeg tijd voor mijzelf heb en omdat mijn dagen op dit moment erg monotoon zijn. Ook slapen de kleintjes nooit tegelijk en heb ik geen moment rust, waardoor ik alle verplichtingen naar het einde van de dag schuif, maar ook dat is niet ideaal. Viktor slaapt tegenwoordig extreem slecht en eist constant gedragen te worden met als resultaat dat ik of tot lang in de nacht een huilende baby draag en/of zodra hij slaapt ook mijn bed in duik.

Iedere dag meen ik te weten wat er aan de hand is en waarom hij zo overstuur is, maar uiteindelijk zijn we tandjes, sprongetjes, verkoudheid, vijfde en zesde ziekte en alle andere excuses verder zonder verbetering. Hij is verschrikkelijk veel aan het huilen, hij kan niet slapen tenzij hij gedragen wordt en dit gaat iedere dag tot diep in de nacht door. Ik kijk uit naar wanneer hij 9 maanden is en ik hoop met heel mijn ziel en zaligheid dat het dat beter wordt. Waarom 9 maanden? Omdat ik mijzelf wijs heb gemaakt dat 9 maanden in de buik ook 9 maanden op de buik betekent. “Even doorbikkelen, hij heeft gewoon liefde en aandacht nodig, het wordt allemaal makkelijker als ze wat ouder zijn…”

Maar eerlijk, ik zit er echt even doorheen. Ik ben moe. Te moe om leuk te zijn, zowel online als offline. Daarom heb ik op het consultatiebureau aangegeven wat er aan de hand is en komt er binnenkort iemand meekijken en ons wat meer over slaaptraining vertellen. Waar ik voorheen van mening was dat kindjes gewoon gedragen moeten worden tot ze daar geen behoefte meer aan hebben, is het wel duidelijk dat wij met Viktor een beetje zijn doorgeslagen. We waren te getraumatiseerd door wat hij bij zijn geboorte meemaakte en durfden hem niet neer te zetten of te laten huilen, waardoor we het prima vonden dat hij constant gedragen wilde worden. Maar nu is hij groter en sterker, en worstelen we ons suf om hem in slaap te krijgen waarop hij toch wakker wordt zodra we hem neerzetten. Dus het moet maar. We moeten hulp hebben, want ondanks alle ervaring met onze meisjes blijkt het bij Viktor anders te zijn. – insert cliché over het feit dat alle kinderen anders zijn – En nee, ik ga mijn kind niet urenlang alleen in een kamer laten huilen, maar ik ben wel benieuwd wat ze me weten te vertellen en wat we kunnen doen om zowel hem relaxed voor het slapen te krijgen als ons wat meer rust te gunnen. Met name mij, want ik moet nog zoveel doen, jullie nog zoveel laten zien en vertellen! Dus wacht alsjeblieft nog even, ik kom zo snel mogelijk terug en vertel je dan ook hoe dit proces is gegaan en hoe ik me voel.

Overigens heb ik na alle drie baby’s gemerkt dat ik na een maand of 8 in een dip beland. Alsof ik er klaar voor ben om terug de wereld in te gaan maar mijn baby nog net niet. Alsof de laatste zwangerschapshormonen mijn lichaam verlaten en ik weer terugkeer naar de “gewone Andrea.” Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar weet inmiddels wel dat ook dit gevoel voorbij gaat en ik er leuker uitkom. En daar heb ik oprecht zin in, er staat ons nog zoveel leuks te wachten.

Comments

comments

You Might Also Like