Kind Ontwikkeling

PUBLIC SHAMING PARENTING – NIET DOEN!

We leven in een unieke tijd, waarin we meer dan ooit online verbonden zijn. Ik kan hier natuurlijk hele boeken over schrijven want als blogger en vlogger deel ik heel veel van mijn leven. Ook dat van mijn kinderen. Ieder heeft hier zijn mening over, en ook ik heb aangegeven Elena minder in beeld te willen hebben, om haar privacy en recht op anoniem opgroeien te beschermen. Ze zit op school, maar ik vertel niet waar. Ze maakt dagelijks van alles mee wat ik niet met de hele wereld deel, en soms is ze verschrikkelijk vervelend. Ik moet dan mijn mamapet opzetten en streng zijn, haar opvoeden, corrigeren, iets leren en soms zelfs straffen. Maar dat hoeft niet iedereen te zien.Mijn grootste frustratiepunt met mijn kleuter is bijvoorbeeld eten. Hier heb ik weleens over geschreven, maar ze is écht lastig met wat en hoeveel ze eet en het is een paar keer per week raak aan tafel, met als resultaat – een boze mama. Je kunt natuurlijk roepen dat ik het moet laten gaan en me met honderden tips spammen, maar geloof me, wij hebben de afgelopen 6 jaar echt ALLES geprobeerd, en zij wil gewoon niet eten. Echt. Gewoon. Niet.

Maar dat ga ik niet filmen. Ik ga jullie niet laten zien dat ik als ouder soms niet bepaald pedagogisch verantwoord met haar omga, of haar simpelweg naar haar kamer stuur omdat ik het niet meer kan aanzien, met snoep probeer om te kopen, of als een gestoorde gek begin te schreeuwen. Dus dat iemand die mijn vlogs bekijkt dat zegt dat ik een hele lieve moeder ben, nou ja, zo voelt het niet altijd, regelmatig voelt het alsof ik faal, maar ik blijf mijn best doen, iedere dag weer. Want zij is mijn dochter, en ik ben haar moeder die haar mag opvoeden. Dat is mijn taak en het is mijn belangrijkste ooit, en het is er niet een waar ik bevestiging via social media voor nodig heb.

Begrijp me niet verkeerd, ik geniet oprecht van het moeder zijn, maar ik denk dat het voor iedereen herkenbaar is als ik zeg dat ze je op bepaalde momenten het bloed onder de nagels vandaag halen. En dit zijn niet de momenten die ik met de wereld wil delen. Het is niet hoe ik wil dat mijn kinderen zich hun moeder later herinneren, en ik wil het zeker niet op beeld hebben. Hier en daar met een dikke knipoog of een grapje moet kunnen, de vlogs moeten tenslotte realistisch blijven, maar het moet ook leuk blijven. Ik wil niet iets waar ik me voor schaam online hebben, en als ik uit mijn slof schiet, ja, dan schaam ik me daarvoor.

Dus ik ga mijn kinderen ook niet in de positie zetten dat ze zich publiekelijk schamen. Om iets wat ze gedaan hebben, een situatie waarin ze terecht zijn gekomen, of de gevolgen die ze daardoor hebben moeten ervaren. Hoe groot hun misstap ook is, wat voor les ze er door zullen moeten leren, ze op social media voor schut zetten zal nooit gebeuren. Want dat gevoel van schaamte, wanneer je eigenlijk al weet dat je iets fout hebt gedaan, op internet te gooien voor iedereen en diens tante te zien, daar bereik ik niks mee. Tenzij ik wil dat mijn kinderen van me vervreemden, dan zou ik elk foutje op Facebook kunnen gooien, kijken hoe snel ze me niks meer vertellen.Dus wanneer ik ouders op social media hun kinderen als het ware belachelijk zie maken, om wat het kind dan ook gedaan moge hebben, dan voel ik enkel medelijden met zo’n kindje. Medelijden dat ze in een situatie zitten waar ze waarschijnlijk geen les uit zullen trekken, iedereen een mening over ze zal hebben, en het met ouders moeten doen die hun ego belangrijker vinden dan het opvoeden. Want dat is uiteindelijk wat social media is, elke keer dat je een foto plaats is dat iets waar je trots op bent. En als je trots bent dat je kinderen zo knap, slim, succesvol of talentvol zijn, dan mag je dat heus wel met de wereld delen. Maar wanneer je als ouder, verantwoordelijke, opvoeder en verzorger je kind een lesje wilt leren door hem of haar publiekelijk voor schut te zetten – dan ben je met jezelf bezig en niet met je kind. Dan wil je, bewust of onbewust van andere ouders horen hoe goed je het doet, en dat je de juiste keuze maakt door je kind met een stomme straf of bordje online te zetten. Feitelijk ben je dan je eigen kind aan het pesten. Een kind moet zijn opvoeder kunnen vertrouwen en dat vertrouwen wordt op deze manier niet versterkt. Sterker nog, je bent ze niet alleen niks aan het leren, je bent zelf kinderachtig bezig door online aandacht te zoeken. Niet doen! Gewoon niet doen. Voed je kinderen prive op, gun ze emotionele ondersteuning en respect, en behandel ze niet alsof ze je eigendom zijn. Doe alsjeblieft niet mee aan de trend van kinderen met strafbordjes op Facebook zetten en laten we hopen dat public shaming parenting heel snel stopt. Omwille van alle kinderen die lessen te leren hebben, op hun eigen manier, tempo en pad.

Comments

comments

You Might Also Like