Baby Ontwikkeling

VALENTINA IS 20 MAANDEN – HOE GAAT HET NU?

Tijd voor een update, dacht ik zo. Ik deel namelijk veel in mijn vlogs, maar hoe het nu echt met haar gaat kan ik beter in woorden zetten en er dieper op ingaan, want ook haar leven is ontzettend veranderd en we zien dit aan vrijwel alles wat ze doet en laat. Vlogs zijn leuk en ik laat daarin oppervlakkig zien dat Valentina een deugnietje is. Wanneer ze weer eens fratsen uithaalt haal ik de camera erbij en film ik wat ze doet, maar achter de schermen gebeuren er natuurlijk ook dingen. Zo is Valentina niet meer zo’n alleseter als dat ze was, en al wist ik dat dit zou gebeuren is het voor ons, als feeders niet leuk. Kort gezegd eet ze stukken minder en of dat nou door het griepseizoen of door de grote ontwikkelingssprongen komt weten we niet, maar anders is het wel. Waar ze voorheen als eerste aan tafel zat en flinke porties naar binnenwerkte, als laatste klaar was en niet wegging voordat haar bordje leeg is – is het nu anders. Ze vindt eten nog steeds boeiend, en zal bij het zien van een gedekt tafel meteen in haar stoel gaan klimmen, maar echt dooreten doet ze niet meer. Ik vermoed omdat haar hersentjes zich zo aan het ontwikkelen zijn en ze met zoveel meer dan enkel eten bezig is, afgeleid raakt en andere dingen wil gaan doen – ze is vaak na een hap of twee alweer onderweg naar iets anders, en dat is inmiddels behoorlijk frustrerend. Ze is namelijk nog te jong om hier iets aan te kunnen doen – we kunnen haar niet dwingen om te zitten of om te eten.

Over haar niets kunnen dwingen gesproken, Valentina is na 20 maanden nog steeds een behoorlijke draak. Wanneer ze ergens ontevreden over is zal ze het meteen op het gillen zetten en dat zullen zowel wij, als de buren (aan de overkant, een straat verderop…) weten, want man, wat kan zij schreeuwen! Je zou serieus vermoeden dat haar iets aangedaan wordt en niet dat het om iets kleins gaat, zoals haar iets aangeven. We weten het zeker, Valentina wordt later een serieuze bad ass, en of ze nou een directrice of crimineel wordt, dat is nog maar de vraag. Want naast het schreeuwen kan ze ook oprecht boos worden. In eerste instantie grappig omdat ze ZO gefrustreerd raakt wanneer iets niet lukt, maar aan de andere kant ook wel een opvoedmoment omdat ze zelfs gewelddadig kan zijn. Naast schreeuwen kan ze uit boosheid ook om zich heen gaan slaan. Mij en papa kan ze geen pijn doen, maar Elena ervaart dit anders. Elena is lief en zal niet gauw terugslaan, maar ze zijn allebei drama queens en zetten het op zo’n moment allebei aan het huilen waarna we ze allebei moeten kalmeren. Gelukkig is ze nog klein en heb ik goede hoop dat dit slechts een fase is waar we doorheen moeten.Een andere fase waar ik snel doorheen wil is het niet slapen. Natuurlijk is haar leven sinds mijn zwangerschap en verhuizing veranderd en heeft ze naast een nieuw huis, kamer en bed ook een nieuwe baby erbij en vraagt deze veel aandacht. Dat Valentina ’s nachts wakker wordt wanner Viktor begint te huilen kan ik haar dan ook niet kwalijk nemen, al baal ik wel wanneer ze om vier uur klaarwakker is en haar dag begint. De afgelopen weken hebben we vele slapeloze nachten met twee wakkere kleintjes gehad, maar Valentina lijkt ook ’s middags niet meer te willen slapen en klimt zo’n tien keer uit bed voordat één van ons tweeën opgeeft – of ze valt uiteindelijk in slaap, of ik haal haar naar beneden waar ze door slaaptekort echt niet te genieten is en een middag huilend en zeurend doorbrengt. Wij dachten dat dit wellicht met doorkomende kiezen of oorontstekingen te maken had, want ze is koortsig en grieperig, en trokken aan de bel. Ze is naar de dokter geweest, heeft een grondig onderzoek gehad en de conclusie was dat het inderdaad virussen die grote zus uit school meeneemt zijn, maar dan in combinatie met alle veranderingen die er in huis plaats hebben gevonden. Nou maar hopen dat Viktor een beetje gauw doorslaapt, zodat ook zij niet meer wakker wordt, denk ik zo.

Maar het is natuurlijk niet alleen maar negatief, sterker nog, als ik heel eerlijk ben – ik geniet nu veel meer van Valentina dan toen ze een baby was. Dit merk ik ook nu ik Viktor heb en zie hoeveel rustiger hij is, Valentina was echt compleet het tegenovergestelde. Dagen, nachten, urenlang door droegen we haar rond terwijl ze maar niet ophield met huilen. Het was zo zielig, frustrerend, zwaar en volkomen rot dat ze nooit gelukkig was, nooit lachte, en alleen maar kon huilen. Dat is gelukkig voorbij, en nu is ze een vrolijke dreumes dat rondrent, klimt, springt, zingt en danst, van geluk kan schaterlachen, gillen, stuiteren en tegelijkertijd oh zo lief en aandoenlijk is. We hebben haar knuffelen leren waarderen denk ik, want nu rent ze regelmatig op schoot voor een potje genegenheid. Ze kan ook heel lief tegen Elena zijn, naar wie ze heel erg opkijkt. Ze doet Elena dan ook constant na, roept haar ’s ochtends om uit haar kamer te komen omdat ze haar mist en geeft haar knuffels zodra ze haar ziet. Wanneer die twee elkaar een dagje niet hebben gezien is het puur genieten om naar ze te kijken. Ze spelen inmiddels ook steeds vaker samen en ik zie ze steeds meer vriendinnen voor het leven worden. Ik kan dan ook makkelijk in tranen uitbarsten als me ze later voorstel – twee volwassen vrouwen die altijd elkaar zullen hebben. Wat een geluk!

Uiteindelijk ben ik alleen maar trots op Valentina. Ondanks dat het een pittige tante is, is ze ook lief, leuk en wordt ze met de dag mooier. Mijn kale baby heeft al wat langere haartjes waar staartjes en strikjes in kunnen die in combinatie met haar grote, bruine Bambi ogen verschrikkelijk schattig staan, maar dan verandert haar blik, komt de kleine stouterik naar boven en laat ze staartjes en strikjes niet zitten. Ach ja, dan niet, ze is nog steeds superschattig en te leuk voor woorden die ze sinds kort steeds makkelijker uitspreekt. Ze heeft een eigen taaltje ontwikkeld, brabbelt onvermoeid door en gooit zo nu en dan een woord uit die ik wel begrijp. Ze communiceert steeds meer en beter en kan om eten, drinken, tekenfilms, en speen vragen, en weet zelfs te vertellen wanneer haar luier vol is. Ik denk dat op het potje gaan de volgende stap is! Ook begrijpt ze ons heel goed, en al kan ze woorden zelf niet uitspreken, weet ze vaak wel wat wij haar vertellen of aan haar vragen en wordt het allemaal een stuk makkelijker er leuker met haar. Maar, de terrible two moet nog komen, dus wie weet hoe ik er over een half jaar over denk, haha!

Comments

comments

You Might Also Like