Baby Moederschap Ontwikkeling

DE 9 MAANDEN DIP

Het zal jullie vast niet zijn ontgaan – het was de afgelopen tijd erg stil op de site. Naast het wekelijks vloggen heb ik nauwelijks geblogd en heb ik al in maanden niets meer op Facebook gepost. Waarom? Nou ja, ik zat in een dip. En ik zeg bewust dip en geen depressie, omdat het niet een term is die ik makkelijk gebruik, want het is wel iets wat ik van dichtbij heb meegemaakt, dus ik ken het verschil wel degelijk. Ik was en ben dan ook niet depressief, maar ik was de afgelopen tijd wel erg down en vandaag vertel ik daar wat meer over. Omdat ik benieuwd ben of er meer moeders zijn die het mee hebben gemaakt en wellicht is dit, wat ik nu typ, een stukje steun voor moeders die er middenin zitten.Want ik zou met allerlei excuses kunnen komen over hoe druk ik het wel niet heb, en hoe lastig het is dat de kinderen allemaal in een eigen tempo ontwikkelen en compleet andere ritmes en behoeftes hebben, maar daar kan het niet aan liggen. Want toen ik slechts één babytje had, en ik me compleet daarop focuste had ik dit ook. Na een maand of 9 donderde ik van mijn roze wolk af en vond ik het allemaal even niet meer zo leuk. Ik twijfelde of ik wel een goede moeder was en of ik wel helemaal in orde was daarboven aangezien er niet echt iets aan de hand was. Het had gewoon met mij te maken. Ik was ontevreden, maar wist niet waarom. Ik was niet vrolijk, ik genoot niet oprecht, maar ik wist toch echt niet waarom.Toen ik mijn tweede kindje kreeg was het intensiever, ik moest harder werken, aandacht verdelen en had het drukker dan daarvoor, maar kreeg rond haar negende maand weer last van dat knagende ontevredenheid. Weer vroeg ik me af of ik wel een goede moeder was, want ik voelde me niet zo gelukkig als ik me naar mijn idee wel zou moeten voelen. Ik wimpelde het af als vermoeidheid, omdat mijn baby stukken moeilijker was dan haar grote zus, omdat ik meer op mijn bord had liggen en omdat ik me opeens, met twee kinderen veel volwassener voelde dan toen ik net moeder was. Maar ook na mijn derde baby gebeurde het, precies negen maanden na de bevalling.En weer had ik niet meteen door wat er aan de hand was. Voelde ik me zo slecht omdat zo onder druk stond met drie kinderen en man dat veel werkt? Is het omdat mijn baby veel actiever is en ik geen seconde rust heb, altijd achter hem aan rennend. Of komt het doordat hij drie keer per dag in slaap gewiegd moet worden en ik doodop ben van zijn slaapschema? Wordt het me allemaal te veel? Misschien is dit hele moederschap helemaal niks voor mij? Waarom voel ik me toch zo verschrikkelijk slecht wanner ik ’s ochtends wakker word? Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op mijn kinderen, alle drie, maar er vloog van alles door mijn hoofd en ik snapte niet waar het vandaan kwam. Was het toch de druk van zelfstandig ondernemen, is het allemaal gewoon te veel geworden? Ik besloot, tegen mijn zin in, even afstand van bloggen te nemen. Het voelde niet goed, het voelde alsof ik iets wat ik jaren opbouwde de prullenbak in werd gegooid, maar mijn kinderen gingen voor. Dus focuste ik me volledig op hen, op wat mijn baby nodig had en schakelde ik een slaapcoach in om ons te helpen. Daar komt nog een aparte blog over, maar het was al gauw duidelijk toen Viktor makkelijker werd met in bed leggen en ik weer een tijd had om op adem te komen. Het was die verrekte negen maanden dip weer. Drie keer sloop hij stiekem naar binnen zonder dat ik het doorhad en voelde ik me opvallend slecht, en drie keer was ik er niet op voorbereid.Nu kan ik zeggen dat het alweer voorbij is en ik me weer stukken fijner voel, ’s ochtends relaxed wakker word, niet meer rusteloos, overspannen of boos ben, en ik alles door een chillere, roze bril bekijk. Ik geniet ook meer van de apenstreken die de kinderen uithalen, van het fulltime moederen en zelf mijn kinderen opvoeden, echt, alles is prima opeens. Wel heb ik nog even gewacht met het bloggen omdat ik de kinderen alle aandacht die ze nodig hadden wilde geven. Het was inmiddels ook zomervakantie dus we brachten hele dagen samen door, ze waren ook veel langer ’s avonds op en het enige waar ik nog wel echt de tijd voor wilde nemen is de vlogs in elkaar knutselen zodat jullie ons niet zouden vergeten. 🙂 Maar, hoe langer je niets schrijft, des te moeilijker het wordt om dit weer op te pakken en je moet ergens beginnen, dus bij deze. Een update van mijn kant, en mijn verhaal over de 9 maanden dip die ik na ieder baby mee heb gemaakt.Inmiddels ben ik er van overtuigd dat het de laatste stap van ontzwangeren is, mijn laatste zwangerschapshormonen verdwijnen en ik weer terugkeer naar mijzelf, hoe ik voor de zwangerschap was. Of het echt zo is weet ik natuurlijk niet, maar voor mijzelf klinkt het wel logisch. Het lijkt wel een overgangsperiode van het hebben van een pasgeboren baby naar het hebben van een klein persoontje en alles wat daarbij komt kijken. Het is een geweldige nieuwe fase, maar ik moest wel even bijkomen van de overgang. Inmiddels is ook mijn jongste tien maanden oud, uit hopelijk zijn sprongetjes ontgroeid en voelt het allemaal een stuk meer ontspannen. Dus mocht jij je in een soortgelijke situatie bevinden en het maar niet snappen – ik weet ook niet zeker waar het aan ligt, maar houd nog even vol, want het gaat echt wel voorbij. En mocht je mijn blogs volgen en mij gemist hebben – hoi, ik ben er weer! Ik heb jullie ook gemist 🙂

Comments

comments

You Might Also Like