Moederschap

MOEDER VAN DRIE KINDEREN – 1 JAAR LATER

Vorig jaar schreef ik een blog over hoe ging met drie kinderen. Ik gaf aan dat Viktor nog een pasgeboren baby was en dat het allemaal nog heel erg wennen was, maar nu, eind dit jaar zit ik er wel lekker in. Ik heb mijn ritmes, gewoontes en manieren ontwikkeld en compleet mijn draai gevonden, al is 2018 verreweg mijn meest stressvolle jaar ooit geweest. Zoals altijd deel ik mijn belevingen graag met jullie, en hebben we het vandaag over hoe ik de afgelopen jaar als moeder van drie heb ervaren. Want het was er één vol geweldige en verschrikkelijke momenten.Wij hebben het krijgen van een derde kind al grappend heel erg onderschat. Doen we er wel even bij, dachten we. Maar toen Viktor bij geboorte erg ziek bleek te zijn sloeg onze gedachtengang heel snel om. Niemand had me kunnen voorbereiden op wat er komen zou, en hoeveel stress en pijn ik in mijn hart zou voelen. Het missen van de meisjes toen ik met Viktor in het ziekenhuis lag was nog maar het begin. Eenmaal thuis dachten we dat het snel beter zou gaan, maar Viktor had heel veel tijd nodig om beter te worden, en we hebben daarna nog een aantal incidenten gehad die ik online niet deelde. Hij verslikte zich, liep een hersenschudding op, verloor meerdere malen het bewustzijn wat voor mij zeer traumatisch was. Ik liep nog heel lang met schuldgevoel van dat bloedverhaal rond, en toen dit soort dingen er bovenop kwamen waren er momenten dat ik dacht dat hij het niet zou redden, dat hij gewoon niet sterk genoeg wat vanwege mijn bloed, dat ik niet voor drie kinderen kon zorgen. Ik heb dit nooit hardop willen zeggen, heb mijn angst heel diep begraven en voor mijzelf gehouden, maar het was zeker aanwezig. Vandaar dat ik Viktor negen maanden lang op mijn armen heb gedragen, ergens angstig dat het wel de laatste keer kon zijn.Het is niet mijn bedoeling om hier een dramatisch verhaal neer te zetten, maar ik wil wel eerlijk zijn. Vooral ook om uit te leggen waarom mijn afgelopen jaar zo is verlopen. Ik had namelijk ook een oppas kunnen nemen en grote campagnes kunnen gaan doen, me op mijn online groei en ondernemen focussen, maar ik kroop juist terug in mijn schulp waarin ik mij enkel op mijn kinderen focuste. Niemand anders kon voor mijn kinderen zorgen, want niemand voelt hun behoeftes aan zoals ik dat doe en ik weigerde om iemand toe te laten. Oma’s niet, hun eigen vader niet, niemand. Maar rond vijf uur ’s middags was ik vaak kapot. Te moe, te overprikkeld en te gefrustreerd. Ik bestelde vaker eten dan ik durf toe te geven, en belde Marinko veel te vaak boos op dat hij NU naar huis moest, scheldend en tierend omdat hij zijn werk belangrijker vond. Slaat natuurlijk helemaal nergens op, en ik ben ook extreem opgelucht dat die periode voorbij is.Want langzaam introduceerden we slaaptraining, sterkte Viktor aan, ging hij kruipen, lopen, met ons mee-eten en eiste hij niet al mijn aandacht. Ik durfde hem steeds meer los te laten, de wereld heel langzaam te laten ontdekken en zette mijn angsten opzij voordat ze zijn ontwikkeling in de weg zouden zitten. Valentina begon met twee ochtenden peuterspeelzaal, en inmiddels heb ik genoeg tijd om al mijn kinderen van 1 op 1 aandacht te voorzien. Mijn dagen draaien nog steeds enkel om de kinderen en het typen van deze blog en editten van de vlog gebeurt in de avonduren wanneer ze slapen, verdeeld over een hele week. Ik kan nog steeds geen complete blog in een keer schrijven, maar ik slaap wel stukken meer dan een aantal maanden geleden, dus klagen doe ik zeker niet. Want hoe chaotisch de dagen ook zijn, we hebben nu een punt bereikt dat ze tegen een uur of 8 allemaal op bed liggen en dat is me een potje heerlijk hey!Ze hebben natuurlijk periodes dat ze ’s nachts weer gaan spoken, maar doorgaans, als ze nergens last van hebben slapen ze lekker door en gebruik ik mijn avonden om huishouden, bloggen en mijn relatie draaiende te houden. Dweilen en mails beantwoorden heeft leren wachten, maar mijn relatie met de vader van mijn kinderen is sterk en solide, want ook dat heeft aandacht nodig. We horen te vaak dat stellen uit elkaar groeien door ouderschap, zeker na meerdere kinderen, maar voor mijn gevoel zijn wij closer dan ooit. We hebben in de afgelopen jaren heel wat samen meegemaakt en zijn juist naar elkaar toegetrokken. We zijn wel allebei stukken scherper geworden in het opvoeden en ook daar hebben we commentaar over gehad. Dat we nu strenger zijn dan voorheen. Maar eerlijk, voorheen was het ook niet nodig. Elena luisterde gewoon, en als al mijn kinderen zo waren dan had ik er nog 10 gehad. Nu is ze 7 jaar oud en erg pienter. Ze zal niet gauw direct iets doen wat niet mag, maar we kennen haar goed genoeg om haar manipulatiepogingen te onderscheppen nog voordat anderen doorhebben waarom we reageren.

Valentina is nog steeds een draakje met een verschrikkelijk sterk eigen wil. Ze heeft zich de afgelopen tijd tot een typerende sandwichkind ontpopt en dat is iets waar ik nog aan moet werken, daar zal ik in een andere blog op terugkomen. We werken er hard aan, en ik probeer haar in zoveel mogelijk liefde en genegenheid onder te dompelen tot ze daar van leert te genieten, haha! Vooralsnog lukt dat heel goed, ze heeft knuffelen en kusjes geven leren waarderen en kan op momenten zo verschrikkelijk lief zijn dat ik haar wel kan opeten. Maar ze kan ook compleet tegenovergestelde zijn en er zijn momenten waarop ik haar wel achter het behang kan plakken. Hoort wel bij peuters denk ik, en ik hoop dat ze dit snel ontgroeit. Want ze is zo’n lief meisje, en ik zie haar iedere dag ontwikkelen, nieuwe dingen zeggen, doen, proberen. Dit is waar het full-time moederschap om draait. Ik ben iedere dag weer gezegend dat ik dit tot drie keer toe mee mag maken. Ik hou me ook totaal niet bezig met een vierde, al riep ik altijd dat ik er twee of vier wil. Maar, hier zitten we dan, drie geweldige, gezonde, leuke kinderen én een dikke reality check dat gezondheid niet vanzelfsprekend is. Drie kinderen betekent nog steeds wel keihard werken, maar op momenten minder intensief, zeker omdat Viktor niet meer zo veeleisend is. En omdat ik het inmiddels zo gewend ben. Vroeger plande ik niet ver vooruit, eigenlijk helemaal niet, maar de kinderen hebben behoefte aan structuur en dat is bij ons in huis heel erg gaan leven, compleet met uitgeschreven weekplanners. Wie moet wanneer waar zijn, wat moet er allemaal gedaan worden, het moet allemaal genoteerd worden, want anders raak ik afgeleid en vergeet ik het! Het grappige is dat er nog steeds dagelijks van alles opgepakt moet worden wat niet op de planning stond en ik naast gestructureerd ook een stuk flexibeler ben geworden. Vaak doe ik ook maar wat maar het is wel leuk. Het is hartstikke leuk om drie kinderen te hebben en de stress was en is het dubbel en dwars waard geweest. Het maakt mij niet uit dat ik als moeder van drie een grijze kop heb gekregen, want in combinatie met die lachrimpels zien mijn kinderen – hun mama. Ik ben gewoon mama van drie mensen! 

Comments

comments

You Might Also Like