Baby Kind

LEVEN MET DRIE KINDEREN – EVEN WENNEN

Je leest weleens dat ouders met drie kinderen meeste stress ervaren en daar ben ik het op dit moment volledig mee eens. Maar ik ben pas een paar weken mama van drie, dus grote kans dat ik er nog even in moet komen, mijn draai moet vinden, en moet leren functioneren met minder. Minder slaap, minder douchen, minder uitgebreid eten, gewoon minder, omdat ik al mijn tijd onder de kinderen moet verdelen.Natuurlijk speelt ook het feit dat Viktor een pasgeboren baby is mee, en heeft 8 dagen ziekenhuis er voor gezorgd dat de balans in ons huishouden ver te zoeken is. De meisjes hebben mama en papa gewoon heel erg gemist, en ook nu we thuis zijn is het voldoende aandacht geven veel moeilijker dan ik dacht. Met Viktor in mijn armen kan ik simpelweg veel minder, en is het elke keer weer moeilijk wanneer Valentina opgepakt wil worden. Wat is zij trouwens opeens immens groot, het lijkt alsof ze 20 centimeter gegroeid is in de tijd dat wij er niet waren. Ik moet mijzelf er dan ook aan blijven herinneren dat ze slechts een jaartje ouder is dan Viktor en nog steeds gewoon mijn baby is, ondanks dat ze zo groot is, of lijkt.

Ze kan nog niet duidelijk genoeg praten of zichzelf uiten, en heeft net zoveel aandacht als Viktor nodig, zo niet meer, aangezien ze niet blijft liggen waar ik haar achterlaat. Mocht je mijn vlogs volgen dan weet je wat voor fratsen ze uithaalt 🙂 Dat is na een paar weken baby in huis niet anders, en is het zo dat ik nog steeds dagelijks moet ingrijpen wanneer ze uit bed klimt, kastjes leegtrekt of wat voor creatiefs dan ook verzint om mij in beweging te houden. Wel heeft ze door dat er een baby in huis is en weet dit goed te benoemen. Ze wijst naar Viktor en roept “beeeebieee” aait hem graag over zijn hoofdje en armpjes en roept dan herhaaldeijk “aaaaw.” Het is echt heel leuk om te zien, ook dat ze hem graag kusjes geeft en echt wel leuk lijkt te vinden, maar we kunnen haar geen seconde alleen met hem laten. Uit enthousiasme wil ze ook weleens zijn arm schudden, aan zijn been trekken, iets naar hem gooien of in de box bij hem springen. Bovendien beweegt ze heel bot en snel, waardoor ik hem altijd voor haar moet beschermen, hoe lief ze het ook allemaal bedoelt. Het is lastig, maar ook tijdelijk, voor ik het weet wordt zij voorzichtiger, hij sterker en ga ik het missen dat ze zo klein waren. Ik ben me hier compleet van bewust, en emotioneel als ik op dit moment ben kan ik bij het idee dat mijn kinderen groot worden zonder pardon in huilen uitbarsten.Over huilen gesproken, het is nu vier uur ’s ochtends, of eigenlijk midden in de nacht, maar ik zit met Valentina op de bank, dit te typen terwijl ze half huilt, half slaapt. De timing is echt perfect (not) maar Valentina heeft al weken heel erg last van een loopneus, koorts dat komt en gaat en nauwelijks eetlust. Ze heeft al die tijd dat ik in het ziekenhuis was nauwelijks gegeten en nu ik weer voor haar kook eet ze stukken beter maar gaat het nog steeds niet echt goed met haar. We houden het op doorkomende kiezen maar kunnen er geen vinger op plaatsen, dus zit ik maar hier met mijn zielige meisje op de bank, terwijl papa boven de baby tevreden houdt, die sinds hij thuis is in zijn Sleepyhead nestje tussen ons in slaapt. Het is dus even puzzelen hoe en wat, maar ’s nachts is het een kind per ouder en wisselen we elkaar af. De ene nacht heb ik Viktor, de andere Valentina, tot ze weer beter is en gewoon doorslaapt.

Valentina heeft dus wel wat moeite (gehad) maar Elena is nog steeds het allerliefst meisje ooit. Ze is zo begripvol, teder, en één grote brok liefde dat ik niet eens kan omschrijven hoe trots ik op haar ben. Toen Valentina geboren was vond ze het wel leuk, en was ze oprecht lief, maar was ze niet bepaald zorgzaam. Ze is nu wat ouder, begrijp baby’s wat meer en is heel betrokken bij haar broertje. Ze wil hem graag vasthouden en voeden, kan niet wachten om hem naar school mee te nemen zodat iedereen haar baby kan zien, en vindt alles wat hij doet geweldig. Nou doet hij niet bepaald veel, maar zij kan in tegenstelling tot Valentina heel rustig op de bank naast hem zitten en verliefd naar haar slapende broertje kijken. Ze roept dan ook regelmatig dat hij het allerschattigste babytje ooit is, ze hem zo verschrikkelijk lief vindt en maakt zich zorgen of hij het niet koud heeft, moet eten, of tevreden is. Elena is te lief!Helaas is ook zij goed ziek geweest, en heeft ook zij veel extra zorg gehad, die ik haar natuurlijk graag geef, maar makkelijk was het niet. Ter beeldvorming – een kleuter die de hele woonkamer ondergekotst heeft en met buikpijn op de wc zit, mij in paniek roept, en ik een dokter aan de telefoon probeer te krijgen, terwijl ik een dreumes uit die viezigheid probeer te houden, de boel weer schoon probeer te krijgen en thee voor ze te zetten, terwijl er een pasgeboren baby in de box ligt te huilen omdat hij honger heeft, waarop ik me realiseer dat ik nog moet kolven en geen idee heb wanneer ik dat moet doen. Ondertussen lekker mijn borsten en loop ik in een natte shirt rond, heb ik nog niks gegeten, wat na al dat braaksel ok is, en weet ik even niet welke kant ik als eerste op moet.

Het is een voorbeeld van een ochtend waarop het even goed misgaat maar het schetst wel een beeld van wat ik bedoel als ik zeg dat ik nog moet leren functioneren met drie kinderen. Over een tijdje loopt het hier vast en zeker gesmeerd, maar voor nu is het nog even zoeken. Ik heb dan ook niet echt de tijd gehad om aan mijzelf te denken, al is dat misschien juist goed, aangezien ik nergens last van lijk te hebben, ik ben zo goed als genezen. Maar dat heeft wellicht ook gewoon met mijn makkelijke bevalling te maken waar ik jullie zodra ik de kans krijg over ga vertellen.
Terwijl ik dit blogje afmaak is het inmiddels vier uur ’s middags, is Marinko met Valentina naar de dokter en ben ik thuis met Viktor en Elena. Hij belt me zometeen op zodat ik mee kan luisteren met wat er over Valentina’s gezondheid besproken wordt en eventueel kan aanvullen zonder dat we alle drie kinderen mee naar de huisarts hebben moeten slepen met dit weer. Langzaam maar zeker worden we er dus handiger in en zullen we vast onze draai vinden, maar tot die tijd vraag ik me af hoe andere moeders het doen, en dan met name moeders die vanuit huis werken, want dit uittypen heeft uiteindelijk 5 dagen geduurd!

Comments

comments

You Might Also Like