Baby Ontwikkeling

IK GENIET VAN MIJN SLAAPGEBREK

Pasgeboren baby’s en slapen gaan niet samen. Ik was dit vergeten, verwend door Elena’s slaapritme en het feit dat ze na een week of twee meteen hele nachten doorsliep en nooit huilde. Nu is het anders, Valentina is anders, ons ritme is anders, en ik heb me voor mijn gevoel hier niet goed op voorbereid.babies-921037_1920Het idee was simpel, een tweede baby, met Elena overdag op school was makkelijk te doen. Terwijl zij sliep en Elena op school zat zou ik tussendoor kunnen gaan bloggen en zou er niets veranderen. Daar zat ik natuurlijk flink naast. Valentina is een huilbaby en kan enkel door mama getroost worden. Ze wil nooit in haar bedje slapen, ze heeft altijd honger, krampjes en contact nodig. Het is zelfs zo dat ik aan bloggen helemaal niet meer toekom en zij op dit moment, gewikkeld in mijn gedragen shirt op papa’s borst ligt te slapen, omdat we door onze slapeloze nachten steeds creatiever worden met haar tevreden houden.

En toch geniet ik hier van. Ik geniet van het feit dat ik niet slaap, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik al drie weken niet meer heb geslapen en ik lichtjes gestoord ben. En het is precies drie weken geleden dat ik beviel van mijn tweede kindje, waar we zo lang op hebben gewacht. Het was een pittige bevalling en zowel zij als ik waren lichtjes getraumatiseerd door wat ons overkwam, al was haar komst voor haarzelf stukken moeilijker te verwerken. Juist daarom heeft ze zo’n behoefte aan genegenheid en contact, dus of het nou dag of nacht is, ik weet dat het aan mij is om haar te troosten, want ik ben een moeder. Haar hele wereld op dit moment.IMG_5991Valentina slaapt overdag eigenlijk nooit in haar bedje, heeft ontzettend moeite met in slaap vallen, is heel bewegelijk, onrustig eigenlijk, en heeft ook nog eens erg last van haar buikje. Het resultaat is dat zij zelf niet in slaap kan vallen, ongelooflijke zuigbehoefte heeft, en verschrikkelijk, hartverscheurend kan huilen, krijsen en buiten adem kan raken. Het advies van het consultatiebureau om haar maar een paar minuten te laten huilen negeer ik dan ook, want als ik dat zou doen zou het echt niet goed aflopen. Dat zegt niet alleen mijn moedergevoel, maar ook mijn ogen en oren, die mijn kind kapot zien gaan van geschreeuw na elk badje of gebrek aan contact. Moeten we naar de dokter, heeft ze nog honger? Zou er ergens een zenuw gekneld zijn, misschien is haar schouder niet ok van de bevalling? Doet haar navel pijn, zijn het krampjes, heeft ze het koud? Of warm? Wat is er toch aan de hand? Zodra ze op mijn borst ligt kalmeert ze en valt ze weer in slaap, dus eigenlijk is er niks aan de hand, ze heeft mij gewoon nodig. Dag en nacht.

Toen we in het ziekenhuis lagen en zij de afdeling bij elkaar krijste kwam er een verpleegster binnen die zonder het aan mij te vragen mijn tepel vastpakte, Valentina’s hoofd draaide en er voor zorgde dat zij beter dronk. Ze zag dat ik heel erg met het aanleggen worstelde, en hielp me, dus ik besloot dat ik het prima vond, aangezien ik toch net bevallen ben en er zo’n 15 mensen rechtstreeks naar mijn binnenkant keken, dit was geen moment om me voor mijn lichaam te schamen, maar het moment om er voor te zorgen dat mijn baby niet meer huilde. “Wat een longen heeft ze, zeg” vertelde de verpleegster glimlachend, terwijl ze toekeek hoe Valentina dronk. Ik wist niet wat ik moest zeggen, want stoned van de medicijnen en pijn was ik simpelweg blij dat ze überhaupt huilde, terwijl beelden van haar slappe lichaampje dat twee uur eerder niet zelfstandig ademde nog vers voor mijn ogen waren. Nu ze dronk, rustig was en langzaam in slaap viel zei de wat oudere verpleegster iets wat me bijbleef “Ze zal haar longen ook blijven gebruiken zodra ze niet bij je is, maar dat hoort ook zo” Ik keek haar verward aan en ze ging verder met hoe traumatisch de bevalling voor Valentina was, dat ze hier van bij moet komen en dat er geen veiligere plek ter wereld is dan hier in mijn armen, tegen mijn lichaam aan.bed-linen-1149842_1920Nu ik ’s nachts naar haar kijk, uitgeput maar klaarwakker, denk ik nog steeds aan de oude verpleegster en wat ze zei. Natuurlijk is dit het veiligste en beste plek ter wereld voor mijn baby. In mijn armen. Terwijl ze met haar ogen dicht doordrinkt, de liefste geluidjes ter wereld maakt en af en toe een keiharde scheet produceert kan ik niet anders dan volkomen genieten van haar aanwezigheid, dag én nacht. Mijn armen en rug doen pijn van hele dagen vasthouden, mijn tepels voelen alsof er tientallen naalden in prikken van haar constante zuigbehoefte en voeden op verzoek en mijn lichaam is verre van hersteld, maar toch geniet ik van het hier en nu, van mijn slaapgebrek, want ik weet dat het haar goed doet. Ik weet dat ze zal opgroeien en hier geen behoefte meer aan zal hebben, en tranen verschijnen vanzelf bij het idee dat ik haar zal missen. Dus neem ik mijn slaapgebrek voor lief, voor ik het weet zal ik weer nachten doorslapen omdat mijn kinderen me niet meer zo intensief nodig hebben. En dat breekt nu al mijn hart.

 

Comments

comments

You Might Also Like